عشق مثل یه جنگه ! این یه قسمت از دیالوگ یه فیلم خارجی بود که چند وقت پیش دیدم ، یه فیلم بی سرو ته که اسمشم یادم نمی آد ولی این دیالوگش تو ذهنم مونده . البته گفتمان اون دو نفر تو فيلم به همين جا ختم نشد و تو ادامه دليل اين حرفشم اينطوري گفت كه هميشه يه نفره كه عاشق يه نفر ديگه مي شه ، بايد خودشو به آب و آتيش بزنه كه بتونه به عشقش برسه ، عشقشم مثل نيروهاي دشمن هي براش ناز مي كنه طاقچه بالا مي ذاره ! حتي اگه دوسش داشته باشه ! چه پسر چه دختر ! (جمله هاي دقيقش يادم نيست فيلمشم زيرنويس نداشت ولي يه چيزي تو همين مايه ها گفت !!! بريد حال كنيد ترجمه رو !!!)

دقيقا متوجه نمي شي از كجا مي آد ، يهويي مي آد خرت رو مي گيره ! احساس مي كني دوسش داري ! هيچي هم ازش نمي دوني حتي اسمشو ولي دوسش داري ،‌وقتي مي بينيش آرامش مي گيري ! دستت خودت نيست همش مي خواي نگاش كني ...

فكر مي كني اگه نگاش نكني از دستش مي دي ! ولي هيچ ربطي نداره چون اون مال تو نيست ! امروز براي اولين بار به نگام جواب داد ! ازم يه سوال الكي پرسيد با يه جواب بي ربط خندوندمش ! انگار اونم مي دونه كه مال من نيست ...

پ. ن : اين پست هيچ ربطي به پست قبلي نداشت ! و قسمت اول نوشته هام هيچ ربطي به قسمت دومش نداشت !

پ . ن ۲ : عاشق نشدم الكي خوشحال نباشين ! مطمئنا اگه يه روز اغفال بشم و عاشق بشم نمي آم در موردش وبلاگ بنويسم ، اينو مطمئن باشيد !

شايد با يكي ديگه !

تا بازي هست زندگي بايد كرد !!

تصويري كه در بالا ملاحظه مي كنيد قسمت كوچكي از آرشيو بازي هاي پلي استيشن ۲ منه ! دقيقا يادم نمي آد از كي عاشق بازي شدم ، ولي اگه از من يكي بپرسه كي گرفتار جادوي بازي هاي كامپيوتري شدي ؟!؟ مي گم از وقتي كه سونيك رو ديدم ! سونيك رو دوست دارم يه جوجه تيغي آبي دوست داشتني و مغرور و با قدرت و اعتماد به نفس بالاست !

از ماريو خوشم نمي آد چون تو چهرش هيچي ديده نمي شه به جز سيبيل ! هيچ چيز دوست داشتني تو ماريو وجود نداره نه غروري ،‌ نه نشانه قدرتي و نه هيچي شبيه يه آدم معمولي كه تو دنيا زياد مي بينيم !

خوب بگذريم داشتم از علاقم به بازي هاي كامپيوتري مي گفتم كه با خريدن كامپيوتر شدت بيشتري هم به خودش گرفت ،‌ با اينكه الان ۲۳ سالمه و خيلي ها فكر مي كنن بازي كردن براي كسي تو اين سن و سال زشته ولي من بدون توجه به ديگران همچنان به جمع آوري آرشيو عظيم بازي هاي كنسولي مي پردازم و اگه بتونم خريد خود كنسول ها !

در ضمن زياد اهل فروش بازي نيستم ( يه زماني بودم و احتمالا در آينده هم خواهم بود ) ، ولي تا دلت بخواد مي خرم ! حالا اين پول خريد بازي ها از كجا مي آد خودم هم هنوز درست نفهميدم ! يكي بهم مي گفت اگه اينقدر بازي نخريده بودي الان حداقل يه ۲۰۶ زير پات بود ! منم گفتم چه فايده گواهينامه ندارم !

پ . ن : مي دونم جمله اول اين پست برعكسه يعني تا زندگي هست بايد بازي كرد ! ولي اينجوري كه من نوشتم بيشتر حال مي ده !

پ. ن ۲ : نمي خواستم اصلا در مورد ماريو و سونيك بنويسم ولي دست خودم نبود ، همين جوري اومد و اصلا يادم رفت چي مي خواستم بنويسم !

پ . ن ۳ : اين پ . ن يعني پي نوشت !

پ . ن ۴ : دقيقا يادم نيست اين پي نوشت ، نوشتن براي يه پست وبلاگ رو كي انداخت به جون من ! چون اصلا كار خوبي نكرد به نظرم سبك نوشتنم رو خراب كرده !

سلام

خیلی از ما آدم ها فقط همدیگه رو تحمل می کنیم ! یعنی واقعا فکر می کنیم اگه از هم دور باشیم خیلی راحت تریم ولی واقعا اینطور نیست اگه یه مدت از یکی دور باشیم ، به ياد هم مي افتيم !

عادت دارم تقريبا هر روز از همه دوستام يه خبري بگيرم ،‌ چه با ميسنجر چه با تلفن چه با ايميل يا هر وسيله ارتباطي ممكن ! مثل دود آتیش  بعضي از دوستام رو حتي يه بارم نديدم فقط تو ميسنجر از طريق نوشته ها باهاشون ارتباط دارم ! ولي اونا هم يه مدت كه نيستن دلم براشون تنگ مي شه !

ولي دارم كم كم به اين نتيجه مي رسم كه خيلي كار احمقانه اي مي كنم چون تقريبا واسه هيچ كدوم از دوستام اونقدر مهم نيستم ، تست كردم اگه يه هفته يه ماه به هيچ كدومشون زنگ نزم يا خبري نگيرم با اينكه هر روز از شون خبر مي گرفتم اصلا احساس كمبود نمي كنن يعني اصلا به اين فكر نمي كنن كه من كجام ، منو نمي ببينن ! ديگه عادت كردم ديده نشم !

يه چيز ديگه اينكه اكثر آدم ها دلشون مي خواد مشهور و معروف باشن كه همه بشناسن شون ولي هيچ وقت به اين فكر نمي كنن كه در اين صورت ديگه چيزي به نام زندگي خصوصي نداريد ! مثل بازيگر ها و فوتباليست هاي مطرح ! عمرا بتونن راحت برن بشينن تو يه كافي شاپ !

تنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــهاي تنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــهام

مهم نيست عادت كرديم !